Last but not least

Het is dan eindelijk toch zover gekomen. Met een zwaar hart ben ik dit nu aan het schrijven. De laatste blog. De laatste week. De laatste dagen. De laatste regels code. De laatste merge requests. De laatste presentatie. De laatste vergadering. De laatste keer Alex slaan, omdat hij te druk is. De laatste politieke discussie met Emile. De laatste keer Jack uitlachen dat hij The Division speelt. De laatste keer met de anderen in dit muffe hok zitten, wat we zo liefdevol ons kantoor zijn gaan noemen. Toen we begonnen, hadden we niet verwacht dat dit half jaar zo snel zou gaan.

De eerste weken waren nog best wennen. Aan elkaar en aan het project. Wat moeten we precies doen? Wie is waar goed in? Wat wil de opdrachtgever precies? Doordat we eerst goed research hadden gedaan naar de benodigde kennis is daarna de rest, met goed overleg, vanzelf gekomen. Iedereen wist wat we moesten doen en bij wie ze konden zijn als er iets niet duidelijk was. Het team werd ook opgedeeld in waar ze goed in waren of waar ze zich meer op wilden focussen. Zo bestond het front end team uit: Alex, Arjan, Kevin en Jack. Het back end team waren: Victor, Herman, Back end Buddy (Emile), Luca en Wouter. Tussen de teams was natuurlijk veel overlap en dit zorgt voor een goede werk omgeving.

Tijdens het project kwam iedereen steeds meer in een bepaalde flow. Hierin kon lekker gewerkt worden, maar er waren altijd een paar dingen die vaak terug kwamen. Zoals de filmpjes van Alex, vooral het filmpje van de struisvogel. Dit is zo vaak geluisterd, vrijwillig of geforceerd, dat elke keer wanneer er nu iets wordt gezegd er iemand wel de lach na doet. Of een ander terugkerend ding was wanneer Alex er niet was en iemand maakte herrie dat Emile weer keihard Alex moest roepen. Het gehaat op The Division kon je ook wel een keer per dag langs horen komen en een gesprek over Overwatch is ook niet uit te sluiten. Soms tijdens het werken konden deze dingen vrij vervelend zijn. Maar nu het einde zo nadert begin ik ze toch nog wel een beetje te missen. Gelukkig hebben we nog 3 dagen. Laten we er van genieten en het mooi afsluiten op de laatste borrel!

Update van Luca:
Het team was het erover eens dat deze foto, die de oorsprong van UGO symboliseert, nog één laatste keer in de blog voor moest komen:

20160316_121933

Last but not least

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *